غزل شمارهٔ ۲۹۵۲

برداشت: اگر در حال لذت بردن از شراب دلخواه خود هستی و مستی را در وجودت حس می‌کنی، کار خود را بکن و به جام ما توجهی نکن.

برداشت: اگر نوشیدنی تازه‌ای نیست، بیا بنشین و بنوش. این کار را بکن تا از خیالات گذشته خود را دور کنی و با یادآوری آن‌ها آزار ندهی.

برداشت: هرگاه که از عشق و محبت دیگران جدا شوی و به مقام بلندی دست یابی، دریا برای تو سزاوار است، حتی اگر تو را به یاد سیل بیندازد.

برداشت: در محضر شاه، هر کس که به فکر خودش باشد، در نهایت تنها یک خواسته خود را به نمایش می‌گذارد و آن این است که در برابر قدرت حقه‌دار، فقط به فکر منفعت خود باشد.

برداشت: در یاد تو با محبت و مهربانی مانند آنچه در بهشت وجود دارد، فهرستی از کینه‌ها را به فراموشی می‌سپارم و سپس در آتش‌های عذاب گرفتار می‌شوم.

برداشت: اگر از این سر، مویی از زیبایی چینی را ببینی، نه پرده زیر می‌ماند و نه صدای ناله و زاری به گوش می‌رسد.

برداشت: اگر از انگور بازیافتی نداشته باشی و سرکه‌ای هم نفروشی، پس فقط شراب بنوش و انگور را بفشار.

برداشت: انگور وجود تو را فشار می‌دهند و از آن عصاره‌ای می‌گیرند، اما این کار برای تو سودی ندارد. آیا این نبودنت تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟

برداشت: وقتی که به سمت شمس تبریز رفتی، برای خداوند مشخص است که در چه دشت زیبایی قرار داری.