غزل شمارهٔ ۲۹۵۱

برداشت: من از خاک تو به وجود آمده‌ام تا بر من زیور و زیبایی بارانی. همان‌طور که موی من از توست، من نیز به تو وابسته‌ام تا تو گرمابخش زندگی‌ام باشی.

برداشت: به خاطر تو از خودم فاصله گرفتم تا تو به من نزدیک‌تر شوی. وقتی به تو فکر می‌کنم، فکر می‌کنم که چطور می‌توانم تو را در دل خود جای دهم.

برداشت: از آن روزی که عاشق شدم، به شدت در غم و اندوهی بی‌پایان غرق شدم، تا اینکه تو مانند ماه از سمت مشرق دل مرا روشن کردی.

برداشت: از آن عواطف و احساسات ناراحت‌کننده به شدت متاثر شدم، مانند ابری که در بهار می‌بارد. تا اینکه بهار زیبایی تو دوباره بر سر من ببارد و زندگی‌ام را شاداب کند.

برداشت: من بار سنگین امانت را بر دوش خود نمی‌پذیرم، زیرا به اعتمادی که از لطف تو به من رسیده، به یاری تو تکیه کرده‌ام.

برداشت: ای پادشاه، به راستی که هر لحظه بر دل‌ها و سینه‌های ما، به خاطر پرستندگان بت، تصویری تازه نقش می‌بندی.

برداشت: به یک چهره‌ای اشاره کن که آن‌قدر بزرگ و خاص باشد که هیچ چیزی نتواند در آن جا بگیرد؛ به طوری که بت‌پرستان و بت‌سازان هم بتوانند نجات پیدا کنند.