غزل شمارهٔ ۲۹۵۰

برداشت: ای آنکه جان ما را در زیبایی‌ات به حیرت بردی، زمانی که جان و دل را از ما گرفتی، خود را در وجود ما جذب کردی.

برداشت: وقتی مرا مانند سایه‌ای در حال بی‌حرکتی دیدی، ای عزیز، تو مانند سرو بلند قامت از سایه‌ام دور شدی و سر به بالا بردی.

برداشت: مانند سیل در کوهستان، ما در هر جهتی در حال حرکت هستیم، تو نیز در خیمه‌ات به سمت دیگری رفتی.

برداشت: تو همچون ماهی هستی که هر کسی به حضور تو می‌رسد، مانند آفتابی که در معادن طلا می‌تابد و آنها را با خوشبختی پر می‌کند.

برداشت: کشتی به خاطر حسادت ما، باری از اشک را از چشمانت بریز، چون که ما را در ذهن خود به خاطر داری.

برداشت: از سوی مردم، به خاطر عشق تو، زخم‌ها و دردها به او می‌رسد، اما تو با لطف و رحمت خود به او پناه داده‌ای و از او محافظت می‌کنی.

برداشت: تو با تدبیر و فریب، گروهی را به زنجیر زرین کشاندی و گروهی دیگر را نیز با استدلال و دلیل به سفر فرستادی.

برداشت: آه، چه حیف که درگیری و فضولی باعث درد و زخم بسیاری شده است. کمی رحم کن بر آن کسی که در این هیاهو به تلاطم افتاده و به زحمت افتاده است.

برداشت: چشمان عاشقان شب را در خواب می‌بیند و به خوبی نمی‌تواند آرام بگیرد، زیرا تو در وقت سحر دل‌های بی‌خبر را به سمت خودت کشاندی.

برداشت: ای عشق، تو که دل نداری تا بسوزی، در واقع تمام دل‌ها در اختیار توست و تو خودت قلب را بالا بردی.

برداشت: بس کن از گفتن داستان‌های عیسی در مورد بی‌خودی و مستی؛ در پایان، از این حرف‌ها تنها برای سخره کردن و به تمسخر کشاندن دیگران استفاده می‌کنی.