غزل شمارهٔ ۲۹۴۹

برداشت: در عالم نامرئی چیزی وجود دارد که سرچشمه این عشق است. دودی که از آن ناشی می‌شود هیچ رنگ و شکلی ندارد و هر چیزی که وجود دارد از آن منبع نشأت می‌گیرد.

برداشت: وجود از نادیدنی پا به عرصه‌ی دیده‌ها گذاشته و پرده‌ای بر رازها افکنده است، و آن راز همچون آتشی می‌سوزد زیر پرده‌های ابهام.

برداشت: اگر چه دود ناشی از آتش است، اما این دود حجاب و مانع دید ماست. باید از این دود که نمایانگر دنیای پرفریب و فانی است عبور کنیم، زیرا از این دنیا هیچ سودی عاید ما نمی‌شود.

برداشت: اگر از غم و درد عبور کنی، جان تو مانند نور می‌شود. جسم تو مانند شمعی می‌ماند و روح تو مانند آبی که در یک رود جاری است، آزاد و زنده می‌شود.

برداشت: اگر گرد و غبار پست را از خود بزدایی، مانند قرص ماه می‌شکنی، در واقع با این کار به چیزهای وجودی افزوده می‌گردی و از آنچه که نیست عبور می‌کنی.

برداشت: تو به قدری قوی هستی که می‌توانی از نیروی نیرومندترین‌ها بگذری و بر هر مانعی غلبه کنی، انگار که از زیبایی‌ها و لطافت‌های آسمانی عبور کرده‌ای و پرده‌ها را کنار زده‌ای.

برداشت: تو به مقام و موقعیتی رسیده‌ای که به اندازه‌ای عظیم و گسترده است که از بالاترین نقطه آسمان تا پایین‌ترین نقطه زمین را در بر می‌گیرد و حتی از عمق دریاها نیز فراتر رفته‌ای و همیشه در حال پا برجا هستی.

برداشت: تو با زیبایی و خوشحالی رفته‌ای، از آن طرف به دوری از خشکی و رطوبت عشق، به رازی آشنا شده‌ای، در کنار یار و محبتی که به نفع توست.

برداشت: اگر تبریز، شمس دینی را در خود داشته باشد، با نگاهی مطمئن و یقین به غیب و به عالم معنوی اشاره کرده است.