غزل شمارهٔ ۲۹۴۵

برداشت: ای فریب‌های شیرین تو تا کی مرا فریب می‌زنی؟ آن کسی که تو او را زیر سلطه آوردی، دیگر چرا فریبش می‌زنی؟

برداشت: این بیت به معنای این است که تمامی عالم زیر سلطه تو است و در نتیجه، هیچ کس دیگر نمی‌تواند تو را به اشتباه بیندازد یا فریب دهد. تو به عنوان صاحب اختیار همه چیز، از سلطه‌ات هیچ چیز به بیرون نمی‌رود.

برداشت: داوود در دام حکومت و ثروت فریفته شد و ایوب نیز در میان مشکلات و بلاها به نوعی فریب خورد.

برداشت: تو با زیبایی و جذابیت خود، دل‌ها را به سوی خود جذب می‌کنی و این کار خود را با ظرافت انجام می‌دهی. مانند دانه‌ای که به دام کشیده می‌شود، زیبایی تو نیز دل‌ها را به خود می‌آورد و آنها را فریب می‌دهد.

برداشت: فرعون می‌تواند جهانی را فریب دهد، اما نمی‌داند که خود این فریبنده در فریب دیگران نیز فریب می‌خورد.

برداشت: ای کم‌ارزش، تو با فریب‌کاری‌های خود، جان‌های زیادی را به خطر انداخته‌ای، ای ارزشمند، که با ناآگاهی تو ارزش واقعی‌ات را نمی‌دانی.

برداشت: ای دل، آیا می‌دانی خدا چه‌طور بندگانش را فریب می‌دهد؟ در حالی که تو هم خودت با فریب و نیرنگ از خدا دور افتاده‌ای.