غزل شمارهٔ ۲۹۴۰

برداشت: وقتی امید به زندگی را بر روی تارهای دل می‌زنی، باعث می‌شوی که کسالت و بی‌حوصلگی روح را از کار بازدارد و به تلاش و حرکت وادار کند.

برداشت: ای عشق، وقتی که با محبت و زیبایی‌ات وارد می‌شوی، جانم را در آغوش می‌گیری تا یارم را به سوی خود بکشی.

برداشت: تو جانم را از خطرات و دزدان محافظت می‌کنی، اما در عوض، قلب و احساسات من را به راحتی از من می‌گیری.

برداشت: اگر دل‌های عاشقان را به شوق بیاوری، روح و زندگی را به آنها می‌بخشی. اما افرادی که به دنبال ثروت و زر و زرق و برق هستند، با تظاهر زیاد و خودپسندی، تنها به زحمت می‌افتند.

برداشت: تو با زیبایی‌ات، کسی را که از عشق دور شده را به باغی پر از گل نشان می‌دهی، اما در عوض، معشوقی که در میان خارها در بسته است را به درد و رنج می‌کشی.

برداشت: موسی، خاک را بر دریا می‌افشاند و فرعون، بو را در عیب و ننگ می‌اندازد.

برداشت: موسی برای یاری خود، عصا را به شکل مار می‌گیرد و تو هم می‌توانی عصا را طوری بکشانی که مانند مار حرکت کند.

برداشت: وقتی که مار را بگیرند، عصایشان را به دست می‌آورند. این نعل که شکل باز دارد، به راحتی حرکت می‌کند.

برداشت: هر کسی که به درد و مشکل دچار شود، می‌توانی او را به راهی نیک هدایت کنی، و کسی که در آرامش و خوشی به سر می‌برد، ممکن است به دچار شدن در سختی‌ها کشیده شود.

برداشت: ای دل، چه لذتی دارد زمانی که در حال سرخوشی و نوشیدن شراب هستی و در عین حال همه چیز را کنار گذاشته‌ای و جزو توجهت به خودت برمی‌گردد.

برداشت: ما را به دیگران نسپار، چون فقط تو می‌توانی ما را به سوی خود جلب کنی. تنها تو هستی که می‌توانی ما را از گرفتاری‌هایمان رهایی بخشی، چرا که شهوات ما را به سمت خود می‌کشد.

برداشت: تا زمانی که دوست زنده است، تو هم مثل کوهی می‌ایستادی و جلوی او را می‌گیری، ولی وقتی که او در غم و اندوه است، تو هم او را به زیر می‌کشی و در سختی‌ها به او کمک نمی‌کنی.

برداشت: سکوت کن و این سرخوشی را در خود نگه‌دار، چرا که وقتی خاموشی، رازها را فاش می‌کنی.