غزل شمارهٔ ۲۹۳۷

برداشت: اگر برای پرنده‌ای در خانه‌ات محلی بسازی، حتی اگر خانه‌ات بزرگ باشد، باز هم شتر با آن قد و قامت بلندش در آن نمی‌گنجد.

برداشت: این پرنده نشان‌دهنده عقل و فهم است و بدن تو مانند یک شتر زیبا و با وقار است که عشق را در بر دارد.

برداشت: این مرغ قادر به تحمل باری سنگین نیست و وقتی بویی از او به مشامش برسد، می‌تواند صد مغز را از یاد ببرد و به بازی بگیرد.

برداشت: عزیزم، از ما رازهای این حقیقت را نخواه، چون من در دنیای ظاهری و نمادین غرق شده‌ام و توان درک عمیق این موضوع را ندارم.

برداشت: من شخصیتی را دیدم که اسرار عشق در آن نهفته بود و آن را با لباس و ظاهری دوستانه پوشاندم.

برداشت: وقتی زیبایی او بیشتر شد، آن قامت خدایی به قدری جاذبه پیدا کرد که دیگر نمی‌توانست تحمل کند و از بار سنگینی آن، به شدت تحت فشار قرار گرفت.

برداشت: پرده‌ام پاره شد تا دیگر نتوانم در پس پرده‌ها پنهان بمانم، زیرا آتشی که از درونم شعله‌ور است، به شدت جریان دارد.

برداشت: زمانی که عشق او به اوج می‌رسد و موانع کنار می‌روند، با شمس تبریزی در حال عشق و محبت به سر می‌برم.