غزل شمارهٔ ۲۹۳۶

برداشت: ای بهار خوشحال که از جایی نامشخص به ما آمده‌ای، لطفاً چیزی بیاور که یادآور یار ما باشد، تو چه چیزی از او دیدی؟

برداشت: شما با چهره‌ای شاداب و معطر مانند گل‌های سرسبز، بسیار شبیه به محبوبتان هستید، یا اینکه این زیبایی و بوی خوش را از او گرفته‌اید.

برداشت: ای رحمتی خوش مانند جان، که از چشم‌ها پنهانی؛ اما آثار وجودت در جهان نمایان است، در حالی که در ذات خود پنهانی.

برداشت: ای گل، چرا نمی‌خندی؟ آیا به خاطر دوری از محبوب‌ات ناراحتی؟ و ای ابر، وقتی به دور و برت نگاه می‌کنی، آیا به یاد یارت افتاده‌ای که از او جدا شده‌ای؟

برداشت: ای گل چمن، خود را زیبا نشان بده و با صدای بلند بخند، چرا که تو برای سه ماه به طور مخفیانه در میان خاردارها زندگی کرده‌ای.

برداشت: ای باغ زیبا، به خوبی این جوانان تازه‌نفس را پرورش بده، زیرا تو صدای آمدن آن‌ها را از رعد و برق می‌شنیدی.

برداشت: ای باد، شاخه‌ها را به رقص درآور و به یاد بیاور کسی را که روزگاری بر وصال او می‌وزیدی.

برداشت: به این درختان نگاه کن که چگونه مانند جمعی از انسان‌های خوشبخت و شاد هستند. ای بنفشه، چرا از غم پژمرده و خمیده‌ای؟

برداشت: سوسن به غنچه می‌گوید: هرچند که تو بسته‌ای و نمی‌توانی ببینی، اما چشمانت روزی باز خواهد شد و بختت به تو رونق بیشتری می‌دهد.