غزل شمارهٔ ۲۹۳۴

برداشت: گفتی که من شکار می‌کنم، اما خودت در پی شکار رفتی. همچنین، به من گفتی که آرامش می‌یابم، اما خودت بی‌قرار شدی.

برداشت: چرا خضر را نمی‌خوانم در حالی که او آب حیات را نوشیده است؟ چرا من نمی‌میرم وقتی که تو یاری و دوست من شده‌ای؟

برداشت: چرا دور تو نچرخم، در حالی که تو مانند خانه‌ای هستی که در آن خدا حضور دارد؟ و چرا پای تو را نبوسم وقتی که این پای تو است که استقامت و پایداری را به من می‌آورد؟

برداشت: چرا من از جام تو نیاشام، وقتی که تو خود به‌عنوان ساقی، چنین موجودی هستی؟ چرا ما نقل تو را نچینیم، وقتی که تو مانند قندبار شده‌ای؟

برداشت: فاروق، اگر تو نباشی، چون از جدایی رنج می‌بری. و ای صدیق، اگر تو نیستی، چگونه می‌توانی به دوست نزدیک تبدیل شوی؟

برداشت: اکنون تو به مقام فرمانروایی رسیده‌ای که تحت خدمت کسی درآمده‌ای. حالا شگرف و نیرومند شده‌ای که از اندوه و درد رنجیده‌ام رهایی یافته‌ای.

برداشت: شما در باغی زیبا و دلپذیر قدم زده‌اید، گل‌های مختلفی را چیده‌ و از عطر سنبل لذت برده‌اید، همچنین در میان لاله‌ها نیز گردش کرده‌اید.

برداشت: ای چشمت که مظهر خداوند است، خود را در خواب غفلت فرو برده‌ای. اکنون، به یاد بیاور که مانند کسی که از مستی به هوش آمده، گیج و حیران شده‌ای.

برداشت: در آن زمان که فقیر بودی، بسیاری از لباس‌های دیگران را به سرقت کردی، پس وای بر فقیرانی که مثل تو قدرتی پیدا کردند.

برداشت: ای دوست، خود را از ریشه‌ی مرگ دور کن و با زدن نفخه‌ی صور، بهاری را رقم بزن که خزان را فراموش کند.

برداشت: از وقوع روز قیامت نترس، چونکه در آن روز از حساب و کتاب معاف خواهی بود؛ زیرا وقتی بی‌نهایت شوی و از شمار خارج گردی، دیگر نیازی به حساب و کتاب نخواهی داشت.

برداشت: تو از نیاز به نان رها شدی، مانند ماهیانی که در دریا آزادند و از آب بی‌نیاز گشته‌ای، اما همچون سوسماری، که در آبی بی‌فایده به سر می‌برد، شده‌ای.

برداشت: ای جان، تو مانند یک فرشته از نور الهی آفریده شده‌ای و به خاطر این نور، از قید انتخاب و اراده آزاد شده‌ای.

برداشت: مدتی از خواسته‌های نفسانی خود کناره‌گیری کردی و از دوستانت بهره‌مند شدی، حالا هم که به هدف و موفقیت واقعی رسیده‌ای.

برداشت: غم را شکار کردی، بی‌خدا بودی؛ اما وقتی به خدا رسیدی، همانند خدا شدی.

برداشت: اگر خون مردم را بریزی یا با آسمان دربیفتی، عذرت به زیبایی تو خواهد رسید، همان‌گونه که گل‌های زیبا به صورت تو جلوه می‌کنند.

برداشت: زیبایی و ناز تو باعث می‌شود که دیگران به تو توجه کنند، و چون تو خود را از زیبایی و ناز نه تنها نازنین، بلکه بی‌نظیر و خاص‌تر کرده‌ای، این توجه بیشتر می‌شود.

برداشت: اگر در دایره‌ای از سکوت و آرامش قرار بگیری، مثل گوشواره‌ای در گوش‌ها، هرچند که خاموش و آرامی، باز هم ممکن است از معانی عمیق و ارزشمند پر باشی.