غزل شمارهٔ ۲۹۲۹

برداشت: ای خیال زیبا که در دل من نفوذ می‌کنی، نه فقط یک خیال، نه یک پری و نه یک انسان هستی.

برداشت: من به دنبال رد پا و نشانه‌ای از تو هستم، نه اینکه به زمین یا آسمان توجه کنم.

برداشت: اگر دیگران از حال تو آگاه نیستند، دلیل بر این نیست که تو از نادانی آنها باخبر نیستی.

برداشت: یا تو دوست و مونس دل من هستی، یا تو خود در نظر من جای داری.

برداشت: ای یاد من، لحظاتی درنگ کن تا زیبایی‌ها را با دقت ببینی.

برداشت: عجله نکن؛ شب به آرامی سپری می‌شود و صبحگاهی تازه با روشنایی سحر به وجود می‌آید.

برداشت: شما با تدبیر و ذکاوت خود، شکلی زیبا و دلنشین برای ما خلق کرده‌اید.

برداشت: اگر صورت جان و ماده به خرد مربوط باشد، عشق تو چیز دیگری است و خود تو هم موجودی دیگر هستی.

برداشت: این جسم و ماده، منبع اولیه و ایجادکننده‌ی اشکال و صورت‌های مختلف است، ای که باعث شده‌ای پدران به وجود آیند و پدر پدران شوند.

برداشت: هیچ موجودی به اندازه نی نمی‌تواند به زیبایی در آب زندگی کند، اما اگر آب او را از خود جدا کند، چه بر سرش می‌آید؟

برداشت: اگر شکل و قالب جان برای من افزایش یافته، دیگر به من ناز و غمزه مکن، چون که من به کسی دیگر نیز توجه دارم.

برداشت: این بیت به نوعی به بی‌اهمیتی و زودگذر بودن چیزهایی که شبیه یک هیولا یا موجود عجیب هستند اشاره دارد. به بیان دیگر، چرا باید بر روی چیزی که بی‌معنی و بی‌ارزش است، تمرکز کنیم یا آن را شمارش کنیم؟ در واقع، تصویرهایی که از اجسام بی‌اساس و بی‌فایده داریم، ارزش بررسی و حساب کردن ندارند.