غزل شمارهٔ ۲۹۲۷

برداشت: تو خود می‌دانی از کجا آمده‌ای، از دل حرم پر از جلال و زیبایی.

برداشت: به یاد بیاور که اگر به یاد می‌آوری، آن موقعیت‌های زیبا و روحانی در ذهنت زنده خواهند شد.

برداشت: بنابراین، تو دیگر آن‌ها را فراموش کرده‌ای و در نتیجه، در سردرگمی و حیرت به سر می‌بری.

برداشت: فروش جان خود به یک مشت خاک، چه معامله‌ی عجیب و ارزانی است.

برداشت: خاک و زمین هم دارای ارزش و قیمتی هستند و شایسته نیست که به جایگاهی پایین‌تر تن بدهند، حتی اگر برای آنها مقام و سلطنتی فراهم شود.

برداشت: زیبایانی که به دلخواه خود، از آسمان به سوی تو آمده‌اند، با ظرافت و در خفا حضور دارند.