غزل شمارهٔ ۲۹۲۲

برداشت: تو مانند شمعی روشن، شاهد زیبایی‌هایی، می‌و نوشیدنی لذیذی هستی و در میان سرما، بهار را به ارمغان می‌آوری.

برداشت: هر جا که سخن از عشق تو باشد، آتش و سیاهی فراوانی را می‌توان مشاهده کرد.

برداشت: وقتی که آتش عشق تو همیشه در نی نمی‌افتد، پس از این هوس، شیرینی آن در جان نی‌ قرار نمی‌گیرد.

برداشت: بسیاری از مردم به خاطر عشق زهره جان خود را فدای او کرده‌اند، ولی جان من نمی‌تواند این را بیان کند و به کمک صدای بلندی از این احساس بگوید.

برداشت: عاشقان برای خود مکان‌هایی پنهان و دور از چشم بدخواهان ساخته‌اند، مانند خانه‌هایی که در زیر زمین شهر ری وجود دارد.

برداشت: دانش، بزرگ‌ترین آزار و عذابی است که وجود دارد و وای بر کسی که در خوبی و بدی گرفتار آن شود.

برداشت: زنان مصری در حالت سرمستی به شدت آسیب دیده‌اند و شگفت‌زده هستند.

برداشت: در شب معراج، پادشاه از حالت بی‌خودی و حیرت، مسیری بسیار طولانی را در یک آن پیمود.

برداشت: از نوشیدنی‌های مدهوش‌کننده فاصله بگیر و از بندهایی که با استخوان و عرق و گوشت به هم متصل شده‌اند، رها شو.

برداشت: ای شمس تبریزی، ما را به خود مشغول کن، زیرا تو همچون آفتابی درخشان و ما مانند سایه‌ای در کنارت هستیم.