غزل شمارهٔ ۲۹۲۰

برداشت: ای بهار خوش‌رنگ و شاداب، خوش آمدی! ای محبوبی با چهره‌ی زیبا و نقره‌ای، خوش آمدی!

برداشت: تو با ورود خود به زندگی‌ام، در دل و جانم غوغایی به پا کردی. ای حیات، خوش آمدی و جانم شاد شد.

برداشت: در دل مردان و زنان، هزاران شور و شوق برپا کردی و شادی آوردی.

برداشت: من به خاطر زیبایی و دلربایی تو، به جای کارهای عادی و مادی، به کارهایی باارزش و گرانبها مشغول هستم. تو، ای زیبایی که هم چون نقره و طلا می‌درخشی، به نزد من آمده‌ای و شادی‌ام را افزون کرده‌ای.

برداشت: تو بر بالای خورشید ایستاده‌ای و در اینجا تو همانند خورشید و ماه هستی که خوشحال و باطراوت به اینجا آمده‌ای.

برداشت: گردنبند قرمز که نشان زیبایی و ارزش توست، از دل این معدن به تو می‌گوید که به سوی آن کوه و دمنوش شاداب و خوش‌منظر آمده‌ای.

برداشت: شمس تبریزی که وجودش باعث سرمستی و شادی دیگران است، با حالتی شاد و غافل از عالم به میان آمده است.