غزل شمارهٔ ۲۹۱۷

برداشت: هیچ می‌نوشی را بدون غم و اندوه ندیده‌ای، هیچ گلی را بدون درد و خار تجربه نکرده‌ای.

برداشت: در باغ‌های دنیا، زیبایی و تازگی دائمی است و هر بهار، نمایی شگفت‌انگیز را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: وقتی غم به سراغت می‌آید، هیچ جا برای فرار نیست؛ چون حق، فرشته‌ای را که غمت را از بین ببرد، دیده است.

برداشت: کارهای نیک و درست را انجام بده و بهره‌اش را ببر، زیرا هیچ‌کس جز خداوند، کار و بارش قابل اعتماد نیست.

برداشت: هیچ دلی را نمی‌توان یافت که بدون الطاف او در زیبایی خالص و بی‌نقصی درخشیده باشد.

برداشت: به غیر از زیبایی و دلربایی معشوقه‌ای که از گذشته در یاد دارم، آیا هیچ چیز دیگری را دیده‌ام که به دل فشار آورد؟

برداشت: ای دل، تو با هیجان و شادی خالصت بگو، آیا هیچ وقت چنین چیزی را دیده‌ای؟

برداشت: در دنیایی که بی‌درد و بدون فریب است، آیا جایی را دیده‌ای که در آن احساس امنیت و آرامش کنی؟

برداشت: مثل سگی که در غار وفا دراز کشیده، تو هم نشسته‌ای و در کمین هستی. آیا تو هم مانند یک شکارچی دیده‌ای؟

برداشت: سکوت کن و با چشم عبرت به جهان نگاه کن، زیرا آنچه می‌بینی، ارزش تأمل و عبرت دارد.

برداشت: اگر شمس تبریزی دستت را بگیرد، حتی اگر در چشمت بدی دیده باشی، نگران نباش.