غزل شمارهٔ ۲۹۱۶

این شعر در ستایش و تمجید از پرده‌ای است که نشان‌دهنده‌ی حضور جان و زیبایی در جهان است. شاعر از پرده می‌خواهد که از مرزهای شنیدنی‌ها عبور کند و بر جان‌ها تاثیر بگذارد، چرا که این دنیا روحش مرده است. او از پرده می‌خواهد که جان را به عالم بالاتر برساند، جایی که دل‌ها رهایی یافته‌اند. همچنین به خنده‌ی ماه و شراب آسمانی اشاره می‌شود و شیرینی جان را به عسل می‌ماند که از عالم "الست" (عالم قبل از دنیا) به اینجا آمده است. در نهایت، اشاره به رویش سبزه‌ها از خاک است که نشان‌دهنده‌ی تلاش‌های کشت و کار در این دنیا است.