غزل شمارهٔ ۲۹۱۰

برداشت: در نهایت، دوباره این در به روی من باز خواهد شد و یار زیبا و نقره‌گونم را ملاقات خواهم کرد.

برداشت: ای ساقی، خواهش دارم که دوباره یاد این خماران را با شراب و جام زنده کنی.

برداشت: بهار زیبا فرا می‌رسد و درختان جوان در باغ شکوفه می‌زنند.

برداشت: زمانی که چمنزار به طرز خوبی سبز می‌شود، گل‌ها و نیلوفرها نیز به زیبایی در کنار هم شکوفا می‌شوند.

برداشت: زمین با خاک و خار و خاشاک پر شده، اما پر از عطر مشک و عنبر نیز می‌شود.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که دو چیز مختلف، یکی با رنگ نقره‌ای و دیگری با رنگ طلایی، به شکلی زیبا و هماهنگ با هم ترکیب می‌شوند.

برداشت: این سر، که پر از افکار و اندیشه‌هاست، به خاطر نوشیدن آن می سرخ و شاداب می‌شود و حالتی مستی پیدا می‌کند.

برداشت: این دو چشم که از اشک پر شده‌اند، با دیدن آن صحنه روشنایی پیدا می‌کنند.

برداشت: گوش‌هایی که به عنوان زینت در گوش او هستند، از هنر زرگری و مهارت او بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: وقتی محبوب جان خود را به نمایش بگذارد، دل بی‌ایمان نیز به حقیقت ایمان می‌آورد.

برداشت: وقتی عشق مانند براق به زمین آمد، روح عیسی از این مرکب به‌دست آمد.

برداشت: تمام موجودات جهان در وجود یک شخص خلاصه شده‌اند و او از تمام جهانیان با ارزش‌تر است.

برداشت: من خاموش ماندم، اما در دل من همیشه تلخی و شیرینی وجود دارد.