غزل شمارهٔ ۲۹۰۹

برداشت: امروز هر چیزی که باید باشد وجود دارد، بله، شراب و گفتگو به حدی فراوان است که هیچ اندازه‌ای ندارد، بله.

برداشت: ای ساقی خوب، از صبح دانسته‌ای که این شیرینی نامی دارد.

برداشت: خورشید امروز از صبح درخشان است و مانند هزاران ستاره زیبا می‌درخشد.

برداشت: عطارد به حالت سرمستی درآمد و قلمی که لوح را می‌نویسد، به طرز عجیبی شکسته شد و حروف ابجد تحت تأثیر قرار گرفتند.

برداشت: موسیقیدان ناهید با ساز خود نواخت و هر چیزی می‌گفت، به خوبی و به جا اجرا می‌کرد.

برداشت: وقتی دفتر عشقش را می‌خواند، دل پر از شکر و خوشحالی می‌شود؛ مانند کاغذی که به او بله می‌گوید.

برداشت: محصول آرزوهای دل به ثمر نشسته است و اکنون هر سعدی خوشبخت و موفق است.

برداشت: چون نیکی و زیبایی از سوی خداوند صادر شده، ما باید این نعمت‌ها را از هر چیزی که نیاز ندارد بگیریم.

برداشت: این داستان پایان‌ناپذیر است و هرچه بیشتر درباره‌اش صحبت کنیم، صحبت‌های جدیدی به میان می‌آید.