غزل شمارهٔ ۲۹۰۸

برداشت: دوست من کمی باوفاتر شد و لحظه‌های خوشی را بین ما رقم زد.

برداشت: دیروز، وقتی بهار زیبا آمد، روزگار من نیز اندکی شاد و خندان شد.

برداشت: به نظر می‌رسد گل زیبای من باعث شادابی و سرسبزی بیشتر زمین کاشت من شده است.

برداشت: در آغاز صبح، وقتی که بیدار شدم، یک لحظه به یاد تو آرامش یافتم.

برداشت: در دسامبر، ابر من در کنار دریا قرار گرفت. حالا به من بگو تا ذره‌ای از خودم را بر تو ببارم.

برداشت: بگذارید که به خوبی بارش کنم، خاک را تبدیل به گل می‌کنم، اما بدانید که در دستانم، خارهایی هم هست.

برداشت: به من کمی فرصت بده، بگذار خوشحالی‌ام ادامه یابد. صبر کن تا وقتی که از شدت شعف، کمی آرام شوم.

برداشت: من دچار اشتباه شدم که در عشق او خود را بی‌اعتقاد می‌دانم، اگر چه اگر کمی صبر داشته باشم، ممکن است دیدگاهم تغییر کند.