غزل شمارهٔ ۲۹۰۷

برداشت: ای آفتاب! تو به سوی صورت‌های زیبا رفتی و مانند ذرات گرد و غبار، آسمان را به هم ریختی.

برداشت: آتشی در دل کفر و ایمان روشن شد وقتی که تو این دین بی‌خودی را منتشر کردی.

برداشت: عشق در همه جا فراگیر شده و مانند دریایی است که از چشمه‌های جوشانی پر شده و مدام در حال جوش و خروش است.

برداشت: در جهانی پر از عشق و اشتیاق، تو با وجود عشق خود به آتش این احساسات دامن زدی و به شعله‌وری آن افزوده‌ای.

برداشت: هر صبحگاهی، دین پاک پیامبر احمد در برابر قواعد و اصول تو تواضع و احترام نشان می‌دهد.

برداشت: اگر وجود تو دچاری از نقصان شود، وجود نداشتن دیگران چه نیکی یا بدی می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: برای رسیدن به سعادت و خوشبختی، خاک پای شمس تبریزی را ببوس، تا از غم و تنهایی رهایی پیدا کنی و به خوشحالی و آرامش دست یابی.