غزل شمارهٔ ۲۹۰۵

برداشت: وارد خانه دوست شو و کمی به این روح ما جان تازه‌ای ببخش.

برداشت: این رقبا را در لحظه‌ای سرگرم کن و مجلس ما را برای ساعتی زیبا کن.

برداشت: برای مدتی، در نیمه شب، آسمان به وضوح آفتاب را می‌بیند.

برداشت: عشق از قونیه روشنایی می‌افشاند، به‌طوری که سمرقند و بخارا نیز برای مدتی تحت تاثیر آن قرار می‌گیرند.

برداشت: روز را به یک لحظه مانند صبح باش بدون هیچ تأخیر و ملاحظه‌ای.

برداشت: تا زمانی که آن آفتاب از دل انسان بدرخشد مانند آب که از سنگ سخت جسته و جاری می‌شود، لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد.

برداشت: تا وقتی که شاهان بزرگ مانند نوشروان و دارا در کاخ خود باشند، دل نمی‌توانند آرام بگیرند و همیشه در فکر عمل و کارهای خود هستند.