غزل شمارهٔ ۲۹۰۴

برداشت: در نهایت از عاشقان فرار کردی و از نبرد ای قهرمان گریختی.

برداشت: تو همچون شیری به سوی شیران حمله کردی، ولی مانند روباهی از بین آنها فرار کردی.

برداشت: اگر می‌خواستی به بالای آسمان برسی، باید از نردبان بالا می‌رفتی، اما به جای آن از میان نردبان فرار کردی.

برداشت: چگونه تو توانسته‌ای به هر دردی درمانی بیابی، در حالی که از بیماری‌های مختلف فرار کردی؟

برداشت: وقتی با پیامبران خود رفتار می‌کنی، چرا از تهدید افراد پست فرار می‌کنی؟

برداشت: اگر جان خود را از دست داده‌ای و زندگی زنده‌ای نداری، مانند یک مرده با رنگ‌های بی‌روح و بی‌حالی خواهی بود.

برداشت: پاداش خوشحالی به صبر تو وابسته است، زیرا زمانی که زمان آزمون رسید، تو فرار کردی.

برداشت: صبر کن در این حصار اندوه، زیرا اکنون که از صدای پاسبان فرار کردی، باید آرامش را در خود حفظ کنی.

برداشت: وقتی که تو از تیرکمان تیر می‌گریزی، آیا می‌توانی چشم تیرانداز را ببینی؟

برداشت: اگر از زخم‌های زبان فرار کرده‌ای، چطور می‌توانی زخم‌های تیغ و تیر را تحمل کنی؟

برداشت: این بیت به نوعی به مسأله جستجوی نشانه و علامت در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که وقتی چهره‌ی انسان در حالت آرامش و بی‌نشانی باشد، گویی سکوت و خاموشی را تجربه می‌کند. اما سؤال اینجاست که چرا در حالی که توجه به نشانه‌ها و علامت‌ها می‌تواند راهگشا باشد، به آن‌ها پشت می‌کنید و به سمت بی‌نشان و بی‌هویتی می‌روید؟ در واقع، شاعر به نوعی از ناپایداری و فرار از واقعیت سخن می‌گوید.