غزل شمارهٔ ۲۹۰۱

برداشت: اگر دل آواره‌ای از دنیا راحت شود، این نشانه آن است که دلتنگی و غم کمبود یک همدم در زندگی او کاهش یافته است.

برداشت: نور عشق تو باید چون آفتاب بتابد تا هر جا که ستاره‌ای باشد، روشنی بخشد.

برداشت: خورشیدی که بر کوه طور تابید، هر قطعه‌ای از آن پاره شد و تبدیل به لعل گرانبها گردید.

برداشت: نور تابناک بر چادر مریم افتاد و بچه‌اش در گهواره‌اش به خواب رفت.

برداشت: هر کس خورشید را انکار کند، در واقع به خودش ظلم کرده و هیچ راه نجاتی برایش وجود ندارد.

برداشت: وقتی عشق او به دل من ضربه زد، هزاران چشمه از محبت و احساس در دل من روان شد.

برداشت: چشم حسود هرچند که آن چشم من است، از این چهره‌ی زیبا دور باد.

برداشت: در بازار عشق، صد دکان فریب و حرص وجود دارد، اما این همه به خاطر یکی از بازیگران فریبکار است که این بازار را به هم ریخته است.

برداشت: شمس تبریزی در نزد تو به شکلی زیبا و گرداگرد می‌چرخد، هر جا که جاذبه‌ای شگفت‌انگیز وجود دارد.