غزل شمارهٔ ۲۹۰۰

برداشت: ما در دنیا بوی خوشی منتشر کرده‌ایم، مانند اینکه مشک را در جایی نامحدود و وسیع پخش کرده‌ای.

برداشت: بوی مشک تو در زمین و آسمان تولید شور و هیجان کرده و همه جا را پر از صدا و سروصدا کرده است.

برداشت: شما با نور و آتش وجود خود، شعله‌ای در ذهن و روح دیگران روشن کرده‌اید.

برداشت: از زیبایی و کمال لعل جانبخش خود، غوغایی در دریا و زمین به وجود آورده‌ای.

برداشت: تو با طرز خاصی قواعد عشق را به وجود آورده‌ای و در دل عاشقانی که قادر به عشق ورزیدن نیستند، سرسیزید کرده‌ای.

برداشت: بسیاری از روح‌های رومی را در میان زنگیان پراکنده‌ای.

برداشت: تو با اطمینان و خلوص نیت، آنها را به هم بافته‌ای، اما مثل این که آنها را در توهم گذاشته‌ای.

برداشت: زمانی که خودشان را تحت کنترل و دست خود قرار داده‌اند، به نوعی به نان و معاش وابسته شده‌اند.

برداشت: تو هم هم شکار و هم کسی هستی که شکار می‌کنی و در زیر این دام سنگین گرفتار شده‌ای.

برداشت: افراد دلیر و شجاع را مانند کسانی که دلشان شکسته شده به حال نزار و افسرده درآورده‌ای و بی‌دل‌ها را در ناراحتی و اندوه قرار داده‌ای.

برداشت: تو با ادب و احترام، جان کسانی را که از نسل سلاطین هستند، به فرامین عقل سپرده‌ای.