غزل شمارهٔ ۲۸۹۹

برداشت: دوباره تصمیم به رفتن گرفته‌ای و دوباره دلت را مثل آهن محکم کرده‌ای.

برداشت: ای نی، ما را در تجملات و لذت‌ها از بین نبر، چرا که تو به خاطر ما به این چراغ روشنی بخشیده‌ای.

برداشت: خدا را شکر که این دنیا را با زیبایی‌های فراوانی چون گل و نسرین و سوسن آراسته‌ای.

برداشت: باید مراقب بود که بین دوستان و دشمنان تفاوت قائل شد و کارهایی انجام نداد که باعث دشمنی شود.

برداشت: خدایا، تو جمع کردن بندگان را به عهده بگیر، چرا که تو هستی که دنیا را روشن کرده‌ای.

برداشت: تو بار دیگر عشق و بازی‌هایی را که با من داشته‌ای در یک سمت قرار می‌دهی و نادیده می‌گیری.

برداشت: ای خدا، تو با نثار نیروی خود، نفس پلید را از پاکدامنی محافظت کرده‌ای.

برداشت: تو مانند ماهی که از دِرَم سیمین ساخته شده‌ای، توانایی و زیبایی را به حدی رسانده‌ای که همچنین با مهارت و خوش‌سلیقگی در کار خود عمل می‌کنی که زرکوبان بزرگ نیز به تو غبطه می‌خورند.