غزل شمارهٔ ۲۸۹۷

برداشت: عطر و بوی گل و باغ به مشام می‌رسد، مانند بوی محبوبی که دوستش دارم.

برداشت: به خاطر طولانی شدن محبت و دوستی‌ام، انتظار دارم که از عمق احساساتم با تمام وجودم، بهانه‌هایی برای بروز این عشق پیدا کنم.

برداشت: با تصور باغش، حتی خارزار هم نسبت به نرم و لطیف بودن پارچه ابریشم به نظر می‌رسد.

برداشت: عشق همچون نجاری است که با هنر و مهارت خود، انسان را به اوج آسمان می‌برد.

برداشت: سگ گرسنه‌ام از آشپزخانه‌های جان هر لحظه بوی نان را حس می‌کند.

برداشت: از در و دیوارهای کوی محبوب، عطر و بوی زندگی به عاشقان می‌رسد.

برداشت: یک عمل وفادارانه و اصیل را بیاور و با خود ببر، زیرا در اثر این کار، نتایج بسیار زیادی به دست خواهد آمد.

برداشت: هر کسی که برای عشق و زیبایی چهره دوست جان خود را فدای کند، در بهشت جاودانه زنده خواهد بود.

برداشت: کاروانی از عالم غیب به نزدیکی می‌آید، اما از نگاه این انسان‌های زشت دور است و نمی‌توانند آن را ببینند.

برداشت: زیبارویان هرگز به سوی زشت‌رویان نمی‌روند، بلبل همواره به گل‌ها در گلستان می‌آید.

برداشت: پهلوی گل نرگس یاس‌های خوشبو شکوفا می‌شوند و گل‌ها با دهانی زیبا در حال خوشبویی هستند.

برداشت: این همه نشانه‌ها و دلایل وجود دارد و هدف از آن این است که این جهان، درونی و معنایی عمیق‌تر دارد و دنیای دیگر در این دنیا جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: همچون روغن که در دل جان جاری است، شیر الهی در تمام مکان‌ها حضور دارد.

برداشت: مانند عقل که در میان خون و پوست قرار دارد، بدون علامت و نشانه‌ای، خود را نشان می‌دهد.

برداشت: از فرای عقل، عشق زیبا و دلکش به آرامی و با شکوه، به همراه خود لذت‌های فراوانی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: عشق آنچنان عمیق و گسترده است که نمی‌توان به راحتی درباره‌اش صحبت کرد، جز این که تنها بتوانیم بگوییم که عشق به زودی خود را نشان خواهد داد.

برداشت: می‌توان بیشتر درباره‌اش گفت، اما این موضوع به غیرت سنان برمی‌گردد و فقط از او نشئت می‌گیرد.

برداشت: من به خاطر دشواری‌های کلامش خودم را به سختی می‌زنم، زیرا سخنان او باعث می‌شود هر کسی برداشت‌های زیادی از آن داشته باشد.