غزل شمارهٔ ۲۸۹۶

برداشت: ای چشم سیاه من، جانم، آری، ای ماه روشن، دور ما بچرخ، بله.

برداشت: حوریان و فرشتگان به خاطر زیبایی و وجود تو، تحسین و ستایش‌های زیادی را نثار می‌کنند.

برداشت: ای نور و روشنایی هفت آسمان، برای خاکیان و مردمان زمین مهمان آمدی، بله.

برداشت: از برکت رحمت و بزرگی پادشاه، نعمت‌ها و گنج‌ها به سوی مکان‌های خراب و ویران سرازیر می‌شود.

برداشت: وقتی که درخت سرو با زیبایی و ناز به حرکت درآید، در باغ، شیطان نیز به نیکی و ایمان می‌آید.

برداشت: وقتی که شیشه‌ی درویش را شکستی، باید بهایی برای آن پرداخت.

برداشت: خداوند با محبت و بخشش خود، به بندگانش دانش عطا می‌کند و این دانش، علم قرآن است.

برداشت: زمانی که خورشید از سمت مشرق طلوع می‌کند، ذرات نور در حرکت و پویایی می‌آیند.

برداشت: وقتی پروردگارت و فرشتگانش می‌آیند، هر آنچه که غیرممکن به نظر می‌رسید، ممکن خواهد شد.

برداشت: اگر در کارها و مشکلات خود درها را باز کنی، دشواری‌ها به راحتی حل خواهند شد.

برداشت: امشب ای محبوب خواب آلود من، خواب را از چشمانم دور کن و بگذار تا به زیبایی‌های تو که مانند نرگس‌هاست، بنگرم.

برداشت: چشم‌های نرگس به خواب نمی‌رود و وقتی بیدار می‌شود، از زیبایی و لطافت گل‌ها و باغ‌ها شگفت‌زده می‌شود.

برداشت: ذهن خود را از چرت و خواب آلودگی پاک کن تا بوی گل و ریحان را استشمام کنی.

برداشت: این دوران که روزها بر اثر شادابی و خوشی و شب‌ها به خاطر لذت و سروری می‌گذرد، بسیار شیرین و دلپذیر است.

برداشت: بلبل در باغ گل به زیبایی و نیکوکاری می‌پردازد و می‌گوید که محسن شایسته‌ی لطف و محبت است.

برداشت: وقتی که تمایل و کنجکاوی شنونده افزایش می‌یابد، حتی سخنان حکیمانه و منطقی نیز ممکن است نادیده گرفته شود.

برداشت: از سرزمین مصر، بوی یوسف به سمت کنعان به یعقوب رسید. بله، او به یاد یوسف افتاد.

برداشت: اگر سکوت کنی و خود را پنهان کنی، در نهایت آنچه برایت مهم است، از آن سلطان نمایان خواهد شد.

برداشت: خاموشی صبر به آرامی می‌آید و نشانه‌های صبر هر امید را از درون می‌آفریند.