غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۸۹۵

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

چاره‌ای کو بهتر از دیوانگی

بسکلد صد لنگر از دیوانگی

۲

ای بسا کافر شده از عقل خویش

هیچ دیدی کافر از دیوانگی

۳

رنج فربه شد برو دیوانه شو

رنج گردد لاغر از دیوانگی

۴

در خراباتی که مجنونان روند

زود بستان ساغر از دیوانگی

۵

اه چه محرومند و چه بی‌بهره‌اند

کیقباد و سنجر از دیوانگی

۶

شاد و منصورند و بس بادولتند

فارسان لشکر از دیوانگی

۷

برروی بر آسمان همچون مسیح

گر تو را باشد پر از دیوانگی

۸

شمس تبریزی برای عشق تو

برگشادم صد در از دیوانگی

بازگشت به سروده‌های مولانا