غزل شمارهٔ ۲۸۹۴

برداشت: با چنین رفتار و شیوه‌ای، به کجا خواهی رسید؟ با این خصوصیات و ویژگی‌ها به چه دستاوردی خواهی رسید؟

برداشت: زندگی سخت و پر از درد و رنج است و در عین حال، در دل آرامشی نیست که به آن برسیم.

برداشت: با این وضعیت سنگین چگونه می‌توانی کم‌کاری کنی؟ با این وصال و ارتباط، به کجا خواهی رسید؟

برداشت: اگر در ذهن و فکر خود گشایشی پیدا کنی، آنگاه در حل مشکلاتی که در ذهنت داری، به راحتی می‌توانی به موفقیت برسی.

برداشت: تو مانند آبی هستی که در گل مانده و از آن پاک‌تر به نظر می‌رسی. پس چگونه ممکن است به این حالت بی‌نظیر خود، از خاک و گل رها شوی؟

برداشت: اگر از نور خورشید و ماه بگذری، مانند ابراهیم خلیل، به حقیقت دست می‌یابی؛ وگرنه در نور کامل خورشید نخواهی رسید.

برداشت: اگر در برابر ضعف خود به فضل و رحمت خداوند پناه ببری، می‌توانی از مشکلات و محدودیت‌ها فرار کنی. چرا که بدون کمک و فضل خدا، به هیچ‌کس و چیزی نمی‌توانی دسترسی پیدا کنی.

برداشت: بدون بی‌عنایت‌های آن دریای لطف، چگونه می‌توانی از چنین طوفانی به ساحل برسی؟

برداشت: بدون عشق و تلاش، مانند جبرئیل که در زندگی محمد، به کمال نمی‌رسیم. در این راه، تنها با عشق و کوشش می‌توان به مراحل بالاتر دست یافت.

برداشت: اگر بخواهی به کسانی که بی‌پناه هستند کمک کنی و آن‌ها را پناه بدهی، در سایه‌ی حمایت و لطف خداوند بزرگ به کجا خواهی رسید؟

برداشت: قبل از شروع کار، کاملاً آماده شو و تسلیم باش، وگرنه چگونه می‌توانی با شجاعت به هدف برسید؟