غزل شمارهٔ ۲۸۹۱

برداشت: هر کس که از عدم و هیچ به سوی او بیاید، نشانه‌ای از انسانیت را در وجود او نمایان می‌کند.

برداشت: او هیچ توجهی به دلایل ندارد، زیرا اگر به آن‌ها توجه کند، تمامی چیزها از علی تا پایین‌ترین سطح می‌افتند.

برداشت: هر شخصی که از خود بگذرد و به سمت او متوجه شود، از ذات واقعی او نگاهی به دست می‌آورد.

برداشت: درخشش جواهر صاف و زرق و برق‌دار به خوبی قابل مشاهده است و آن در موجود زنده‌ای که در آن قرار دارد، نمایان شده.

برداشت: چرا با ظاهر کسی راضی باشی وقتی می‌توانی با او صحبت کنی؟ به حقیقت پی ببر که او به فرد دیگری تبدیل شده است.

برداشت: به من گوش کن که من برای تو از شکر می‌گویم، زیرا من به خاطر لطف و شیرینی‌ات آن را تجربه نکردم.