غزل شمارهٔ ۲۸۸۳

برداشت: تو به قدری حریص هستی که مرا بی‌خور و خواب می‌کنی، طوری که می‌کشی رویت و مرا به عبادت و نیایش وا می‌داری.

برداشت: اگر آب را در دهانم تلخ‌تر از زهر کنی، می‌توانی جانم را در غم خود از بین ببری.

برداشت: قطع‌کردن در اینجا منظور قطع راه و راهزنی است.

برداشت: گاهی با بخششت می‌توانی محصول و زراعت من را خراب کنی و گاهی هم با باران، به آن می‌خندی و آن را خراب‌تر می‌کنی.

برداشت: مضراب‌: نوعی کیسه توری برای صید پرنده و ماهی.

برداشت: اگر راه ادب در پیش بگیرم ‌می‌گویی «برو‌، تو مست و بی‌پروا نیستی‌» و اگر بی‌ادب و گستاخ شوم در خوبی‌های ادب و آداب برایم می‌گویی.

برداشت: لطف و باران مهربانی تو آن زمان است که از دو چشمم همچون ناودان، آب روانه می‌کنی. (‌میزاب‌: ناودان‌‌)

برداشت: اگر تنهایی و عزلت در پیش بگیرم بر من خرده می‌گیری که رهبان گشته‌ای و اگر در جمع بیایم مرا دشمن آنان می‌نمایی.

برداشت: اگر مانند نی در غم تو پیچ و تاب نخورم، تو مرا مانند نوری از مهتاب نابود خواهی کرد.

برداشت: هنگام توکل (و زمانی‌که من از توکل می‌گویم‌) تو می‌گویی من به ‌«سبب‌» باور دارم و اگر من حرف از «تسبُب‌» (و مؤثر بودن اسباب) بزنم تو آن‌را رد می‌کنی.

برداشت: اگر جان به خدمتت بیاید و باز شکاری تو شود چنگال‌هایش را می‌شکنی‌، اگر تن در خدمتت بیاید و سگ شکاری تو شود نیش‌هایش را می‌کَنی. (کَلب مُعلَّم (با فتح لام‌) یعنی سگ آموخته‌، سگ شکاری‌.    توش‌: تواش‌، تو او را‌.   ناب‌: دندان‌های نیش حیوانات درنده‌.‌)

برداشت: همین‌که رنگ زرد رخ ما رونقی می‌گیرد و سرخ می‌شود تهمت «زرگر متقلب‌» به ما می‌زنی. (رنگ سرخ رخسار به زر سرخ تشبیه شده‌‌)

برداشت: من که هستم که در مقابل تو، صبح راستینی باشم که لرزان است. مبادا که مرا دروغگو فرض کنی.

برداشت: اگر همه چیز را رد کنی، در عوض چیزی به تو باز می‌گردد که خیلی بیشتر از آنچه که از دست داده‌ای ارزش دارد و می‌توانی از زیبایی‌های آن بهره‌مند شوی.

برداشت: اگر تو گردن ستاره‌ها را با شمشیر خورشید بزند، بار دیگر تو می‌توانی چهره‌ات را مانند میوه‌ی انار درخشان کنی.

برداشت: وقتی او ساکت می‌شود، احساس می‌کنی که باید صحبت کند و وقتی هم که صحبت می‌کند، می‌گویی پس چرا این در را باز کردی؟