غزل شمارهٔ ۲۸۸۲

برداشت: اگر چاقویی را مانند خورشید تیز کنی و بر سر و موهای خود بزنی، با خنده‌ای که به چهره داری، به همه نشان می‌دهی که چقدر از این کار خوشحالی.

برداشت: تو لباسی کهنه و ژنده به تن کردی و لباس زیبا و سلطنتی را از خود دور ساختی، و این کار تو دل ما را پاره‌پاره می‌کند.

برداشت: هر کس که از این سرشت و زندگی رهایی یابد، اگر تو بتوانی تنها یک تار موی او را به این بنده بپیچی، او نیز به تو وابسته خواهد شد.

برداشت: ای ساقی، عقل و شرم و ادب کجا رفته‌اند وقتی که تو با آن شراب لعل، مردم را شرمنده می‌کنی؟

برداشت: ماه با زیبایی و شکوهی به حدی بزرگ و سرشار می‌شود که دیگر جایی در فلک ندارد، اگر تو نیز با چهره‌ات که نورانی و درخشان است به مهربانی و دلربایی توجهی کنی.

برداشت: ماه به زهره می‌گوید اگر تو هم مستی و سرخوشی را تجربه کنی، مانند من که به خاطر عشق و زیبایی مست شده‌ام، می‌توانی تأثیر عمیقی بر اطرافیانت بگذاری.

برداشت: ماه تا ماهی از این ساقی جان سرمستند، یعنی در این بزم و جشن، ماه و ماهیان در شادی و سرمستی غرق هستند. حالا، تو چرا به فکر آینده‌ای هستی و از آن صحبت می‌کنی؟ وقتی که در حال حاضر می‌توانی از لذت و زیبایی این لحظه، بهره‌مند شوی.

برداشت: امروز روزی شاد و مبارک است، به‌ویژه که تو به آن چهره زیبا نگاه می‌کنی.

برداشت: این شعر به این معناست که اگر کسی سعی کند تا تغییراتی در وضعیت یا شرایطی بدهد که از آن راضی نیست، باید بداند که تنها تلاش او تأثیری نخواهد داشت. برای جلوگیر از غم و اندوه، بهتر است به وضعیت موجود قبول و پذیرا باشد و از تلاش های بیهوده پرهیز کند.

برداشت: وقت آن رسیده که با شجاعت و آزادگی قدم پیش بگذاری و به سوی آن سرزمین پایدار و خوشبختی بروی.

برداشت: مانند منصور، این کلمات را بر دار کن و بر این پنبه و پاغنده مانند زنان ضربه بزن.