غزل شمارهٔ ۲۸۸۰

برداشت: به خدا و حرمت آن کسی که همه موجودات را آفریده، از کسی که او را شناخته‌ای، برای ما جان و زندگی فزونی بده.

برداشت: تمام اوضاع و احوال را دگرگون کن، نه اینکه فقط به ظاهر مسأله پرداخته شود و نه به باطن آن، تا همه بفهمند که امروز در این میدان چه رخدادی در حال وقوع است.

برداشت: با شوق و نشاط، شادی و شادی زنده کن و دل شاد این دیوانگان را از سرور پنهانی پر کن.

برداشت: زمان آن فرارسیده که دل بگردد و به ما بازگردد. عقل‌ها را مثل جوجه‌های کبوتر از دور پرانده‌ای.

برداشت: شما در جمع شاد و مست‌ها نکته‌های جالبی را مطرح می‌کنید و این موضوع خوشایند است، مانند گنجی که حتی در ویرانی و خراب بودن نیز می‌درخشد.

برداشت: سعی کن بر این داغ‌دیدگان سرپوشی بگذاری و آن خوراک و آش‌های خوشمزه را برای افراد نادان کنار بگذاری.

برداشت: آنچه شده‌ام‌ را هم تو بگو، که «چه دانم‌؟» شده‌ام. حرف و پاسخ بدین آسانی را کی لب‌های تو به من می‌گوید؟