غزل شمارهٔ ۲۸۷۸

برداشت: فکر نکن که می‌توانی از دست من فرار کنی؛ فکر حیله و فن را فراموش کن؛ نمی‌گذارم با حیله و نیرنگ بگریزی

برداشت: جان شیرین تو در دست من است و بدن بی‌جان تو چه می‌تواند بکند اگر تو از آن جدا شوی؟

برداشت: خوی من هر چقدر تلخ و زهر است باید با آن بسازی؛ اگر از لگن(ظرف شمع) بگریزی معلوم می‌شود که پروانهٔ عاشق نیستی.

برداشت: همچون کدو بی‌خبری از اینکه گلوی تو را با رسن بسته‌ام و می‌کِشم؛ آری تو را بسته‌ام و می‌کِشم، چگونه می‌گریزی؟

برداشت: پرندگان زیبا و شاد در خوشی و سرسبزی چمن زندگی می‌کنند، اما اگر جغد و بوم و پرندگان کاذب از چمن دور شوند، دیگر در آنجا جایی ندارند.

برداشت: وقتی که اینگونه گرفتار من هستی و راه گریز نداری پس بهتر که فکر حیله را از سر به‌در کنی و همچون مرده تسلیم شوی و خوش‌رفتار باشی.

برداشت: تو کوه قاف نیستی اگر مانند کاه، از جا بروی؛ تو زر خالص نیستی اگر از شکستن (و امتحان) بگریزی

برداشت: اگر همچون یک مخنث از زیبارویان ختن گریزان باشی آنگاه مردان، تو را مرد به‌حساب نمی‌آورند و از تو بیزار می‌شوند.

برداشت: از آنجا که تو همچون یک نقش زیر دستان هنرمند هستی، از او نگریز. اگر از قلم و جادو این هنرمند دور شوی، خود را در خطر می‌اندازی.

برداشت: من تو را به مانند ماه در دست گرفته‌ام، خوشا به حال تو که در این زمان تاریکی و کسوف قرار داری. اگر از این برج و وضعیت رهایی یابی، چه خوب خواهد بود.

برداشت: تا زمانیکه از سلیمان گریزان هستی، دیو خواهی ماند و تا زمانی که از وطن می‌گریزی، غریب و غمگین خواهی بود.

برداشت: نه! بهتر که خاموش باشی زیرا با تو هزاران کار دارم؛ تو اختیار نداری و (کوکب) سهیل اجازه نمی‌دهد که از یمن بگریزی.