غزل شمارهٔ ۲۸۷۶

برداشت: اگر به شیشه‌ی دل‌ مردم آسیب بزنید و آن را بشکنید، شب‌ها به من قول خواهید داد که در روزهای آینده، به همین راحتی شیشه‌‌ها را نخواهید شکست.

برداشت: شیر و شیرشکن به هیچ وجه کینه‌ای از خرگوش به دل نگیر، زیرا تو توانا هستی که شیر را بشکنی و بر تهمتن (پهلوان بزرگ) پیروز شوی.

برداشت: ای سلیمان، تو که دیوان و پریان به فرمانت بودند، پس چرا بر سر خرمن مور بی‌گناه می‌زنی؟

برداشت: به کسی که ثروتش را نادیده بگیر و به یک فرد نیازمند کمک کن؛ چراکه ممکن است او بیشتر از دیگران به محبت و حمایت نیاز داشته باشد.

برداشت: ای دل، نترس از سختی‌ها و مشکلات؛ زیرا که مؤمن به آرامش و سکون دست می‌یابد. اگر عاقل باشی، می‌توانی آرامش را از وجود مؤمن بگیری.

برداشت: اگر یک قطره از دریا را ترک کنی، می‌توانی ماهی دریا باشی؛ و اگر یک تکه از خاکت را ترک کنی، ملکت به گنجینه‌ای تبدیل می‌شود.

برداشت: اگر از آب تو دور باشی، مانند روغن هستی و هیچ‌گاه به حالت اصلی‌ات برنخواهی گشت. وقتی از آن آب دور شدی، دیگر نمی‌توانی به آن حالت اولیه برگردی و از روغن چیزی نمی‌سازند.

برداشت: اگر مردی به ناحق به تو حمله کند، تو نباید به او نزدیک شوی و دنبال زره بروی. این نشان از ننگ و خفت است که به خاطر او خود را در معرض خطر قرار دهی.