غزل شمارهٔ ۲۸۷۴

برداشت: در وقت سحر، صدای عجیبی به گوش رسید که باعث حسد پری زیبایی شد؛ چون او در بی‌خبری از خود، به سرعت از جایی در چمن دور شد.

برداشت: به دل خود گفتم که خوشا به حال کسی که به زمین غم‌انگیز من، صفتی از زندگی و نشاط ببخشد.

برداشت: همه روح‌های مقدس در انتظار تو هستند، چرا تو خود را آماده نمی‌کنی و به سوی معشوق نمی‌روی؟

برداشت: در جایی که زیبایی و درخشش تو به اندازه‌ای باشد که انسان را به کفر وادارد، درست نیست که از هر طرف به تو نگاه کند.

برداشت: اگر تو مانند پشه به هر طرف بروی و در هر مسیری پراکنده شوی، پس شایسته نیست که خود را با بزرگ‌ترها و هم‌رتبه‌ها مقایسه کنی.

برداشت: دل خود را از تهدید افراد بی‌ارزش نترسان، زیرا نباید انسان‌های بی‌مقدار را به بهایی ناچیز خرید.

برداشت: دل من به طریقی به دنبال فرار از غم‌ها بود و به خودم گفتم: ای نادان! اگر از غم‌هایت خلاص شوی، باز هم از آن‌ها رها نخواهی شد.

برداشت: شما در ذهن من با نگاهی غمگین و ناهموار حاضر شدید، اما من از این موضوع دور شدم و به خودم گفتم که چه دیدگاه زیبایی دارید.