غزل شمارهٔ ۲۸۷۲

برداشت: پرنده‌ی فکر که در دل‌ها پرواز می‌کند، به خداوند قسم که از دل و محبوب ما هیچ نشانی باقی نمانده است.

برداشت: خورشیدی که از هر شکاف و روزنه‌ای نور می‌تابد، نشان‌دهنده‌ی حقیقتی است که حتی در تاریکی‌ها هم وجود دارد.

برداشت: باد شب، مانند پیام آوری است که اخبار را از دنیای وسیع و پر از داستان‌ها و ماجراها به ما می‌رساند. چرا تو هنوز بی‌خبری و از این اخبار و اطلاعات دور هستی؟

برداشت: ای بینا، تو که به عقل و خرد مشهور هستی، در واقع در بالای سر خود و در درونت، روشنایی فکری داری.

برداشت: تو در بالای بام نشسته‌ای و به دنبال قمر نو هستی، اما ای بیچاره، تو به کجا نگاه می‌کنی؟

برداشت: دل تو که به عشق خوف دارد و از آن دوری می‌کند، اگر به خاطر عشق جان خود را از دست بدهی، باز هم زندگی‌ات را نخواهی باخت.

برداشت: در هر قدمی که می‌روی، کسانی هستند که به طمع فریب تو را به وسوسه می‌اندازند. حسرت بر تو باد اگر از این فریب‌ها استقبال کنی و به دام آن‌ها بیفتی.

برداشت: ای ماه، اگر تو به زیبایی و دلربایی خود ادامه بدهی، مراقب باش و از لباس‌های خود محافظت کن، چون ممکن است آن‌ها برای جذابیت بیشتر، کلاهت را بربایند، هرچند که خودت دارای کمری زیبا و نقره‌ای هستی.

برداشت: به جمع‌ها مغرور نشو، ای ماه، زیرا تو از ترس نمی‌روی که شب را بگذرانی، هرچند که پادشاه نیز در جمعی قرار دارد.

برداشت: تو اگر از عشق فرار کنی، نمی‌توانی جان خود را از دست آن عشق نجات دهی. تیر عشق به تو اصابت خواهد کرد، حتی اگر تمام وجودت را از آن محافظت کنی.

برداشت: اگر تمام وجودت را سپر قرار دهی، یا اگر به طور پنهانی خود را محافظت کنی، یا حتی اگر با دو بال یا سه ندا در تله‌ و دام زیبایی بیفتی، همه این‌ها در نهایت به همان دام زیبایی مربوط می‌شود.

برداشت: مردم وقتی به تو نگاه می‌کنند، آنها را در فکر خودت نیستی، هرچند که تو دارای بصیرت و دانش عالی هستی.

برداشت: در دل تاریکی‌های عمیق، چشمان تو همچون آبی جاری و زنده است که در درون خود ساکن و پنهان مانده است.

برداشت: خانه را در قلب خود جا داده‌ای، اما یاری برایت فراهم نشده است. آن کسی که می‌تواند به چشمت آب خرم را هدیه کند، هنوز به تو نزدیک نشده است.

برداشت: اگر شکر از لذت عشق باخبر بود، به خاطر خجالت آب می‌شد و دیگر خودش را نشان نمی‌داد.

برداشت: چشم غیرت به خاطر حسد، گوش شکرین را نادیده گرفت؛ چون از چشمی ترسید که در گوش شکر عشق و محبت ریخته بود.

برداشت: شیر بزرگ که دلیران از تو الهام می‌گیرند، مردانی که در شجاعت و ایستادگی بی‌نظیرند.

برداشت: افرادی که با نیرنگ و فریب به دنبال پیروزی هستند، از تو بهره‌برداری می‌کنند؛ در حالی که دل‌های اهل عشق و محبت، بی‌اعتماد و بی‌جگر در کمین نشسته‌اند.

برداشت: شیر از آتش به‌سرعت خارج می‌شود و دل او مانند آتشکده‌ای سوزان است، جان پروانه هم به شراره‌های شمع وابسته است.

برداشت: پرواز پروانه که به دور شمع می‌چرخد، تنها پرنده‌ای است که با نور شمع می‌سوزد و دل آن پروانه درخشان می‌شود. اگر دل پروانه از نور شعله پر باشد، بال‌هایش به خاطر آن شعله به حرارت می‌افتند.

برداشت: شاه بیدادگری از مصدر خلاء (هیچ) با آرامش و لطف زیر بال و پر دل تو می‌آید تا به تو علم و دانش بدهد، او که خالق انسان و موجودات دیگر است.

برداشت: به مریخ بگو که به زیبایی عشق نگاه کند، تا بداند که با ضربه‌ای ممکن است جان کسی را بگیرد.

برداشت: اگر می‌توانی سر خود را با سر دیگری عوض کنی، بهتر است که حاکم و بخشنده را راضی کنی و سر خود را فدای او کنی.

برداشت: کسی سر از تو برداشته، یعنی از وجود تو الهام گرفته و چیزی یاد گرفته است. به عبارت دیگر، زیبایی و ویژگی‌های تو را به خود جذب کرده و از آن بهره‌مند شده است.

برداشت: شیشه‌گر با یک دم، صدها لیوان و جام می‌سازد، اما اگر یکی از آن‌ها بشکند، نمی‌توان او را سرزنش کرد.

برداشت: هر کسی نمی‌تواند ادعا کند که من شخص خاصی هستم یا به ویژگی‌های خاصی چون زیبایی یا ثروت تعلق دارم؛ زیرا اگر در واقع چنین ویژگی‌هایی وجود نداشته باشد، این ادعا فقط یک توهم و بزرگ‌نمایی است.

برداشت: زلیخا عاشق یوسف، جوانی زیبا از سرزمین کنعان بود. او از طلا و نقره به دلیل زیبایی و جواهراتش بسیار باارزش‌تر به نظر می‌رسید.

برداشت: ای زهره، بیا و صدای دل‌نواز را بشنو. مراقب باش که فریب نخورده و به دام عشق نیفتی، چرا که شاید دل‌بر تو هم مانند دیگران بازیچه‌ای باشد.

برداشت: این شعر به نوعی از غم و اندوه اشاره دارد. شاعر به وضوح احساس می‌کند که ابزارهای موسیقی مانند چنگ، دف و نی نمی‌توانند درد و ناله‌ی دل را بیان کنند. همچنین به شدت احساس می‌کند که اگر پدرش دلی نداشته باشد که به غم‌های او پاسخ دهد، موجب تأسف و اندوه بزرگتری خواهد بود. این بیانگر نیاز عاطفی و وابستگی شاعر به محبت و حمایت خانواده‌اش است.

برداشت: ای عطارد، از این کاغذ و جوهر و قلم بس کن، از فریب و خودبزرگ‌بینی و تظاهر به مهارت و هنرمندی دست بردار.

برداشت: اگر تو مانند پلنگی در شرایط سختی قرار بگیری، ممکن است به اندازه یک موش کوچک و ضعیف به نظر بیایی. اما اگر همچون شیر بزرگی باشی که در لحظه‌ای درخشان و قوی نمایان می‌شود، هیچ‌چیز نمی‌تواند تو را از پا درآورد.

برداشت: قدم‌هایت را به دقت بردار، مانند قلمی که بر روی دل اثر می‌گذارد، زیرا نشانه‌هایی در ناچیزی و بی‌صورتی وجود دارد که هنوز در وجود دیده نمی‌شوند.