غزل شمارهٔ ۲۸۷۱

برداشت: دل یارم به کسی که فریبکار است دلبستگی ندارد، چرا که معشوق من به راحتی نمی‌تواند فریبی به من بدهد.

برداشت: هیچ چیز نمی‌تواند میان من و آن معشوق قرار بگیرد، حتی یک تار موی او. چون در آن باغ پر از گل، حتی یک مار هم نمی‌تواند پنهان شود.

برداشت: عنکبوتی که پرده ای از مردان بی‌خبر می‌تند، مانند صدیق و محمد، من و او در غاری هستیم.

برداشت: گل صدبرگ به خاطر زیبایی چهره او آن‌قدر غبطه خورد که لباس خود را پاره کرد. حالا که گل این‌گونه است، درد و غم خاری چه اهمیتی دارد؟

برداشت: می‌خواهم چند بیت بگویم که تو مفهومشان را نمی‌دانی، اما برای دل من همین که تو سر و صورتت را تکان بدهی کافی است.

برداشت: بسیاری از پزشکان وجود دارند که می‌توانند مجنون را به آرامش برسانند، اما من آن طبیبی هستم که در این دو جهان، هشیاری را در وجود خودم بیدار می‌کنم.

برداشت: به خاطر زیبایی و درخشش چهره‌اش، می‌خواهیم با شجاعت به مقابله با مشکلات برویم و جز دیدن او تمایلی به چیز دیگری نداریم.

برداشت: ما مانند کسانی که به پرستش خورشید می‌پردازند، بر این بام می‌رویم تا هیچ دیواری نتواند چهره خورشید را از ما بپوشاند.

برداشت: کیست این خورشید که نامش شمس تبریزی است، که هیچ وصف و توصیفی نمی‌تواند جایگاه او را در کلمات بگنجاند؟