غزل شمارهٔ ۲۸۷۰

برداشت: ای کاش در این خانه اندکی فرصت بود تا تو مونس خود را ببینی و دل هر موجودی را درک کنی.

برداشت: چشم یعقوب از دیدن پسرش خوشحال شد، ای ساقی، پیمانه‌ای از شراب ناب الهی برای ما بریز.

برداشت: تو خود را نشان دادی و من هم گواهی‌ام بر تو، نگران زیان نباش و به هیچ چیزی فکر نکن، وقتی که سودی را دیدی.

برداشت: هیچ‌کس به کسی حسد نمی‌برد که فلان مقام یا دستاورد را به دست آورده است، زیرا هرکسی در زندگی خود، از زیبایی‌ها و خوشی‌ها بهره‌مند است و روحش آرام و شاداب است.

برداشت: هر روزی نیست که شب نیاید و در آن غارت نشود، همچنین هیچگاه طلا و نقره یا آرزوی کمی از آنها وجود ندارد.

برداشت: نیازی نیست به یاد شادی‌های گذشته بیفتی، زیرا چه کسی در سرزمین سبز خضر، غم را زیبا و دلنشین می‌بیند؟

برداشت: دل ما پر از مشکلات و سختی‌هاست و تنها لطف و رحمت الهی می‌تواند این مشکلات را برطرف کند.

برداشت: خیالات بیهوده راه ما را مسدود کرده‌اند و نور خورشید که باید قابل مشاهده باشد، در خود پنهان شده است.

برداشت: تمام خواسته‌ها به او تعلق دارد و او را "مطلوب" می‌نامند. تمامی عبادت‌کنندگان به او روی می‌آورند و او را "معبود" خطاب می‌کنند.

برداشت: خادم و مؤذن این مسجد، روح و جان شماست که در حال عبادت، به صورت نهان در ویژگی‌های یک مسجد در آمده است.

برداشت: ای عزیز دل و جان، شمس حق تبریزی، در هیچ‌یک از دو جهان مانند تو وجود ندارد، تو همانند شاه محمودی هستی.