غزل شمارهٔ ۲۸۶۸

برداشت: در درونت چه راز و شگفتی وجود دارد که مانند شکر، با لبخند به زندگی نگاه می‌کنی؟昨夜 با چه کسی بودی و اکنون صبح دوباره لبخند به لب داری؟

برداشت: ای بهاری که با وجود تو، دنیا شاداب و خوشحال است، تو مانند درختی در دشت گل‌ها شکفته‌ای و با نشاط می‌خندی.

برداشت: تو با زیبایی خود، آتشی در دل بت و بتخانه افکنده‌ای و خود در این آتش نشسته‌ای و همچون زر می‌خندی.

برداشت: به حالت شاداب و شنگول از دنیای پرهیاهو و گناه خارج می‌شوی و به زندگی و اتفاقات جهان با نگاهی دلنشین و خندانی می‌نگری. مثل شعله‌ای که به زندگی و اطرافش روشنی می‌بخشد، تو هم به همه چیز با خنده و لبخند می‌نگری.

برداشت: خداوند مانند گلی که از خنده‌ی تو خوشبو بوده، اکنون به طرز دیگری در حال خندیدن است.

برداشت: باغی که پر از درختان بود، از سرمای پاییز خشک شده است. اما چرا تو در این میان همچنان شاداب و خندان هستی، همانند گلی تازه؟

برداشت: تو مانند ماهی هستی و اگر دشمن به سمت تو تیراندازی کند، تو مانند ماه از آسمان بر آن تیر و سپر می‌خندی.

برداشت: عطر خوش مشکی تو به هوا می‌پیچد و روشنایی تو مانند خورشیدی است که به ماه می‌خندد.

برداشت: تو حقیقت را می‌دانی و به‌وضوح می‌بی‌ند، پس به گمان‌ها و تقلیدها بخند. تو به همه چیز به‌طور کلی نگاه می‌کنی و به داستان‌ها و اخبار هم می‌خندی.

برداشت: در هر لحظه و در هر جا، تو آنقدر زیبا و دلنشین هستی که حتی در مسیرهای طولانی و در سفرهایت هم می‌خندی و شاداب هستی.

برداشت: تو از دل تاریکی و عدم به نور و زندگی قدم گذاشته‌ای و با لبخند زینت‌های زیبای خود را بر سر و تاج و کمر می‌آوری.

برداشت: همه مثل یک سگ گرسنه دهانشان را باز کرده‌اند و در حال نگاه کردن به تو هستند، تویی که بر گرسنگی گاوان می‌خندی.

برداشت: آهوها که از تند دم تو به شدت آسیب دیده‌اند، حالتی از خون دل دارند و این نشان‌دهنده رحمت توست که با لبخند به این وضعیت نگاه می‌کنی.

برداشت: آهوها را در زمان شکار به دام می‌خوانی، ای آن که بر ترفند و فریب شکارچی می‌خندی.

برداشت: دو یا سه بیتی که باقی مانده را برای من بگو، ای مستانه! چرا که تو با خنده‌ات باعث می‌شوی دل من بی‌قرار و آشفته شود.