غزل شمارهٔ ۲۸۶۶

برداشت: اگر از دست من به تنگ آمده‌ای و خسته‌ای، با این حال دستانت را به سوی من دراز کن و به زندگی بازگرد.

برداشت: اگر به این فکر ادامه دهی که تو را به خود مشغول کرده، بهتر است از آن دست بکشی. چون اگر نتوانی این فکر را رها کنی، بعدها احساس پشیمانی خواهی کرد.

برداشت: به او نزدیک شو و بپرس که ای آقا، کجا می‌رویم که آسمان چنین زیبایی را با این همه جذابیت هنوز ندیده است؟

برداشت: به‌طور رایگان و بدون هیچ زحمتی، به چیزی روی آورده‌ای که در آن اشتباه کرده‌ای. بهتر است صبر کنی و در جستجوی حقیقت و کسب تجربه در دنیای خود بکوشی.

برداشت: دنیا مانند یک پیرمرد است که به ظاهری تازه و زیبا پوشیده شده است، اما در درون خود زشتی و رسوایی دارد.

برداشت: وقتی که به سن و سال پیران برسی، سرنوشت جوانی‌ات به تو می‌گوید که از عیش و خوشی‌ها فاصله بگیر، زیرا همان چیزی که به نظر خوشایند می‌رسد، در واقع ممکن است چندان دلپذیر نباشد.

برداشت: تو را فریب ندهد ظاهری که بر اساس هوس‌ها می‌سازند؛ بسیاری از بناها به خاطر نواقص و انحرافات، ویران شده‌اند.

برداشت: من می‌خواهم برای شما نصیحت کنم، اما زبانم بازمی‌ماند و نمی‌تواند به خویشتن بگوید که در خاموشی، نصیحت به پنهان‌کاران بهتر است.

برداشت: این همه ترس، تردید و دورویی به چه دلیل است، مگر نه اینکه در زیر سایه و در نیروی این بزرگ‌منش قرار داریم؟

برداشت: نگرانی تو باعث می‌شود که سایرین از تو فاصله بگیرند و این ترس موجب می‌شود که محبوب‌ات از تو دور شود، در حالی که تو هنوز به او عشق می‌ورزی و شکرگزار او هستی.

برداشت: شمس تبریز مثل شمعی نیست که در شب خاموش شود و با آمدن روز ناپدید گردد، چرا باید در انتظار فردا باشیم؟