غزل شمارهٔ ۲۸۶۵

برداشت: به عشق و زیبایی نگاه کن تا به ویژگی‌های انسانی و مردانگی دست یابی. در کنار افرادی که روحشان سرد و بی‌احساس است، ننشین تا تحت تأثیر آنها دچار سردی شوی.

برداشت: از چهره عشق چیزی جز زیبایی او نمی‌جویم، زیرا تنها کار عشق این است که انسان را با دردهای تو آشنا کند.

برداشت: اگر مانند یک کلوخ باشی، از زمین بلند نخواهی شد و هرچه قدر هم بشکنی، در نهایت به گرد و غبار تبدیل می‌شوی و در هوا پراکنده می‌شوی.

برداشت: اگر تو این کت را نشکنی، سرشت او به شکستن ادامه می‌دهد. زیرا وقتی مرگ تو سر انجام می‌آید، دیگر نمی‌توانی به بهره فردا دست پیدا کنی.

برداشت: زمانی که برگ‌ها زرد می‌شوند، ریشه‌ها همچنان سبز و ترش هستند. پس چرا تو از عشق راضی هستی وقتی که از آن زرد و پژمرده می‌شوی؟