غزل شمارهٔ ۲۸۶۳

برداشت: زمان آن رسیده است که با روحی پرنشاط و زنده آشنا شوی. مانند پرنده‌ای زیرک، به پایت آویزان شده و خوشحال باش.

برداشت: سینه‌ات را باز کن مانند درختان که به سمت نسیم بهاری می‌چرخند، زیرا نسیم پاییزی برای تو زهرآگین است.

برداشت: به خاطر لبخند شکرین تو، همه باید شکرگزار باشیم. حالا چرا باید به ویژگی‌های تلخ و منفی خواجه بپردازیم و به او انتقاد کنیم؟

برداشت: اگر تو از میان برآیی، گنج‌هایی که در زیر دیوار وجود تو پنهان است، به روشنی و ظهور خواهند رسید.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که وجود ما از همان ابتدا، چیزی مانند یک تکه از ماده اصلی یا وجود ابدی است که به جسم خاکی ما پیوند خورده است. اگر به درون خود بنگری، می‌توانی آن جوهر اصلی را که بخشی از ذات توست، پیدا کنی.

برداشت: ای تیغ جان تو را از آستین برکش که با تیزی‌ات، مانند قمر، دو نیمه خواهد شد.

برداشت: با شمشیری در دست، وارد میدان مبارزه شو و از تاریکی شب و روشنایی روز خارج شو و مانند اسبی رعدآسا، به جلو بتاز.

برداشت: آب حیات را از چشمه به دل خود بیاور، زیرا در خلقت جان تو به مانند یک کاریز است.

برداشت: اگر نتوانی در زندگی بر خودت تسلط داشته باشی، بهتر است به نزد پادشاه شمس‌الدین بروی، کسی که روح او از عرش بالاتر بوده و وجودی تبریز دارد.