غزل شمارهٔ ۲۸۶۰

برداشت: در جمع ما، یک حلقه‌ای وجود دارد که بسیار جالب و دلرباست. گویی یک ماهی در آن است که از درد و رنج‌ها باخبر است و در عین حال دارویی برای آن‌ها فراهم می‌کند.

برداشت: در محفل ما، فردی وجود دارد که با شکستن صفوف، نوری درخشنده از دلش می‌تابد که بسیار شگفت‌انگیز است.

برداشت: این چه جامی است که از چشمه جاودانگی سر برآورده است، تا جان من را به سوی بقا و زندگی ابدی فراخواند و شگفتی بزرگی ایجاد کند.

برداشت: هر کسی که دلش در تیرگی غم گرفتار است، به سبب نعمت‌هایش، آزاد شدن از بندها و رنج‌ها را تجربه می‌کند.

برداشت: این چه جاذبه‌ای است که مردم از دیدن او محرومند؟ یا چه پرده‌ای بر روی آن چهره زیبارو کشیده شده است که اینگونه شگفت‌انگیز است؟

برداشت: از کجا این ماه زیبا در این بدن ظاهر شده که دل را به شگفتی واداشته و آن را از جا کنده است؟

برداشت: وقتی دل از خیالات و تصورات دور شد، از یک دانه به یک بنای شگفت‌انگیز نگاه کرد.

برداشت: در اینجا اشاره شده که زیبایی و نورانی‌تی از هر طرف، به شکل تابش جنت، به وضوح دیده می‌شود. این تابش ناشی از وجودی روح‌بخش و شگفت‌انگیز است که همه جا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: شمس تبریز، از این ترس و امید رهایم کن تا از عدم، ترس و امیدی شگفت‌انگیز برآید.