غزل شمارهٔ ۲۸۵۸

برداشت: ای محبوب، تو همچون آتش درون جامی داری که همیشه آماده و پرحرارت است و به هر سلام و خوشامدی که بشنوی، در پاسخ آن، این جام را با عشق پر می‌کنی.

برداشت: اگر به خاطر تو دو هزار نفر جان خود را فدای تو کنند، از خدا وحی می‌رسد که تو هنوز بدهکار هستی.

برداشت: وقتی خداوند به خاطر غیرت خود، وجود تو را از دیگران مخفی کرد، در درون جان بنده‌اش چه چیزی آشکار است که نامش را دارد؟

برداشت: وقتی سلام تو را شنیدم، دیگر به فکر سلامتی خود نبودم، ای معشوق، در آن سلام هزاران آتش نهفته است.

برداشت: به خاطر محبت و ارادت به تو، جان شاهان نیز همچون من به آتش عشق سوخته است. حالا به کجا بروم و چه بگویم وقتی که تو کسی را به مانند من در خدمت داری؟

برداشت: تو هنوز در حال جست‌وجو و تلاش هستی و هدفی جز ایجاد آشفتگی و فتن در این دنیا نداشتی، پس به دنبال چه چیزی هستی؟

برداشت: خوشبختی توست که راستگو هستی، زیرا در میان شیرمردان، مانند تو کمتر کسی پیدا می‌شود.

برداشت: تبریز شاد و سرزنده باد، زیرا که به خاطر نور و عظمت آن پادشاه، بیش از دو هزار خدمت‌گزار دارد که مانند یمن و شام، شهرهای معروف و فرهنگ‌سازند.

برداشت: می‌خواهم از خدا بخواهم که تو را به من نزدیک کند. در دعا چیزی از تو نمی‌طلبم، چون خودت تمام خواسته‌ها و آرزوهایم را داری.

برداشت: نگاه حسود و بی‌خبر به تو نمی‌رسد، هرچند که تو به همه محبت می‌کنی و لطف داری.

برداشت: حسود عاشق در هر جا وجود دارد که نه می‌تواند آرزوی آنها را نشان دهد و نه پیامی به کسی برساند.

برداشت: خداوند، تو مانند یک برده به من خادم و غلامی عطا کرده‌ای، در حالی که خودت این خادم را از قدرت و سلطنت‌های بزرگ منع می‌کنی.

برداشت: هرگاه نام تو را به زبان می‌آورم، قلب من به شدت می‌لرزد. اما ای دل نترس، زیرا تو همانی هستی که مقام بلندی داری.