غزل شمارهٔ ۲۸۵۷

برداشت: ای زیبایی که جان را به زندگی می‌آوردی، تو در دل جان آدمی چه جلوه‌ای داری و چگونه مانند شکر شیرین و لطیف به نمایش درمی‌آیی.

برداشت: وقتی به حقیقت و درک عمیق دست پیدا کنی، مانند هزاران ماه درخشان خواهی شد. در این حالت، نه به آتش و نه به آب نیاز داری و زیبایی‌ات مانند شکری خواهد بود که دیگران را جذب می‌کند.

برداشت: غم عشق تو همچون سپاهی قوی است که قلعه‌ها را ویران کرده و دروازه‌های قلب را به روی نور و شادی باز کرده است. چطور می‌توانم این لطف و زیبایی را نادیده بگیرم؟

برداشت: همه به دلایل مختلف اسیر مشکلات و گرفتاری‌ها هستند، اما تو که چهره‌ای خندان و خوشحال داری، چرا نگران هستی؟ شکر گذاری کن و به خوشبختی‌هایت توجه کن.

برداشت: تو همچون چراغی هستی که در کوه طور سینا درخشیده‌ای، و از تو دریای بی‌پایانی و زیبایی‌های بسیاری وجود دارد. جز تو، جان و حقیقتی نیست. تو همچون شکر، شیرین و دلپذیری.

برداشت: تو از کثرت و مقایسه‌ها رهایی یافته‌ای و به خاطر چشمان زیبایت که همچون شراب دل‌انگیزند، باید شکرگزار باشی.

برداشت: زمانی که یاد تو به ذهنم خطور کرد، احساس شوق و گرمایی در دل من ایجاد شد که تمام دنیا را تحت‌الشعاع قرار داد. تو چقدر زیبا و شگفت‌انگیز هستی!

برداشت: تو در آن دو چهره‌ات چه زیبایی داری که دو هزار نشانه از اضطراب و بی‌قراری را به نمایش گذاشته‌ای، و تو به‌راستی چرا این‌گونه شیرین و دلربا هستی؟

برداشت: وقتی که تو با آن خنده‌ی زیبا همه را مسحور می‌کنی، حتی آنهایی که مرده‌اند نیز زنده می‌شوند. پس چرا اینقدر شکرگزار نیستی؟

برداشت: اگر صفات زیبای خداوند به دریا بریزند، دو هزار موج از آن بلند می‌شود. پس تو چرا اینقدر شکرگزاری نمی‌کنی؟

برداشت: زلف‌های تو مانند طوقی به گردنم است و اشتیاق من به خاطر شراب توست. نگاهی بینداز که در چه حالی هستم، تو که این‌قدر شیرین و زیبا هستی.

برداشت: از گل تو تمام ترفندها و حقه‌ها بی‌اثر شد. من و بسیاری مثل من از بین رفتیم. تو چرا این‌قدر زیبا و شیرین هستی؟