غزل شمارهٔ ۲۸۵۶

برداشت: چگونه می‌توانم بگویم که تو روشنی بخش جان منی؟ زیرا با وجود تو، جان چه قدرتی دارد که بتواند روشنایی تو را تحمل کند؟

برداشت: تو مانند پرنده‌ای با شکوه هستی که دیگران برای جلب توجه و احترام، لباس‌های زیبا را در زیر سایه‌ی تو به نمایش می‌گذارند.

برداشت: تو با مهربانی و بخشش، عذر تمام گنهکاران جهان را می‌پذیری و با رحمت خود، گره‌های سختی را باز می‌کنی.

برداشت: در درون تو یک جواهر نهفته است که در آن دو هزار دریا وجود دارد و تو در دریای بی‌نهایت از ویژگی‌های بزرگ و عظیم الهی قرار داری.

برداشت: من بر این می‌نالم که رابطه‌ای که به وجود آمده، چقدر بی‌وفا است و باید به جدایی‌ام بپردازم چون یاری دارم که واقعاً وفادار است.

برداشت: در زمان‌هایی که به معشوق می‌رسیم، نمی‌دانیم این لحظه‌های خوش چقدر ارزشمندند؛ زیرا زمان‌های جدایی هم می‌توانند باعث شادی و افزایش زندگی شوند.

برداشت: اگر دل دیوانه شود، تویی که رفته‌ای و در چهره‌ات عذرخواهی می‌کنی در زمانی که چهره‌ات را نشان می‌دهی.