غزل شمارهٔ ۲۸۵۵

برداشت: ای دلِ بیدار، تو در سایه‌ی ما خوابیده‌ای؛ شب و روز در حال نماز و عبادت هستی، همان‌طور که یک غزال در دشت به جستجوی چرا می‌پردازد.

برداشت: ماه در اوج نورش می‌درخشد، اما در کوچه‌ای که صدای سگی به گوش می‌رسد، نباید به این نور توجه کنی. به هر جهت، هر صدای سگی را نباید نادیده بگیری.

برداشت: اگر به نماز و عبادت خود ادامه دهی، تنها نان و معیشت را به دست نخواهی آورد؛ دل تو خواستار چیزهای بیشتری است. مانند دریایی باید باشی که مروارید به دست آورد.

برداشت: اگر آن نوشیدنی که در صبح نوشیدی تأثیری نداشت، پس قدری بنوش که تو را از خودت آزاد کند و به روح تازه‌ای برساند.

برداشت: به خدا قسم به ذات مقدسش که شرابی است که اگر از آن بنوشی، جانت از هلاکت نجات می‌یابد و به سعادت آرامش می‌رسد.

برداشت: با زندگی خود به جدال نپرداز، زیرا زندگی واقعی و کامل از فراتر از افزایش عمر حاصل می‌شود.

برداشت: دیگر برایم نگوید که برای یوسف کور حسرتی باشد، ای جان، که حرکات و جلوه‌گری او قابل دیدن نیست.