غزل شمارهٔ ۲۸۵۴

برداشت: لک لک عزیزم، بهار فرارسیده است، تو کجایی؟ همه‌جا پر از گل و درختان سرسبز شده و زندگی دوباره آغاز شده است.

برداشت: اگر روزی چهره یوسف را ببینی که از چاه بیرون می‌آید، همه دختران زیبا را خواهی دید که خود را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: میوه‌های دل شکسته در دل زمین رشد کرده و باز شده‌اند، و چشمان دل از بلای دیروز رهایی یافته‌اند.

برداشت: خضر و سمن با هم شاد و خوشحال شده‌اند و مانند رندان آزاد هستند. گل و لاله نیز خوشحال و رو به جلو هستند که این نشان‌دهنده‌ی خوشبختی و نعمت است.

برداشت: تمام مخلوقات کامل هستند و همگی پاک و بی‌عیب‌اند، در حالی که عارفان دل‌شان را به پروردگار بزرگ تسلیم کرده‌اند.

برداشت: زمانی که باغ شکوفه می‌زند، مانند دهنی که پر از شادی و نشاط است، تو باید سهم خود را از زندگی بستانی. اگر از ما هستی، به درستی از زمانه خود بهره ببر.

برداشت: هرکدام از ما مانند گربه‌ای هستیم که دقت و توجهی خاص به آنچه در اطرافش می‌گذرد داریم؛ در حالی که بچه‌ها به سمت مادرانشان می‌روند و زیبایی‌های زندگی را مشاهده می‌کنند. اگر تو هم بیایی، همه چیز متفاوت‌تر خواهد بود.

برداشت: به پرنده زیبا که مانند سخن‌گویان بر فراز منبر ایستاده و با صدای دلنشینش به ستایش و حمد خداوند مشغول است، نگاه کن.