غزل شمارهٔ ۲۸۴۵

برداشت: عشق من به من می‌گوید چرا در مسیر عشق گم شده‌ام، ای محبوب، چرا از آن نوشیدنی که به من دادی بی‌خبر مانده‌ام.

برداشت: من چنان در عشق تو غرق شده‌ام که حتی اگر روز محشر هم فرا برسد، از این حالت خارج نخواهم شد. وقتی که تو این چنین لیوان را به دست گرفتی، گویی دریایی از احساسات در من به راه افتاده است.

برداشت: من به حالتی ناامید و خراب رسیدم، اما درک و آگاهی‌هایی دارم. تو سرم را برداشتی و به سمتی نزدیک خودت آوردی.

برداشت: به خاطر نگاه جذاب و فریبنده‌ات که مثل شراب عشق است، اگر به من جام و می بدهی، چه بسا که آن استاد بزرگی باشی.

برداشت: اینکه عقل من تحت تاثیر شراب تو قرار گرفته، نشانه مهربانی و کرم تو است. اگر به عقل بود، من هم باید از شادی می‌شکافتم و به اوج می‌رسیدم.

برداشت: مستی و شادابی را به من هدیه کردی، به طوری که با دو دستم مشغول بازی هستم. با یک جرعه از این شراب می‌توانم از هزار درد و ناراحتی رهایی پیدا کنم.

برداشت: به دو چشمان خرمی که تو داری، شادی و سروری به وجود آمده است. تو مانند روحی هستی که از هیچ کس دیگری به وجود نیامده‌ای.