غزل شمارهٔ ۲۸۴۴

برداشت: تو کیستی در دل من که وجودت از کل دنیا بیشتر است؟ تو که با یک نکته، به رازهای جهانی پی می‌بری.

برداشت: تو در کدام مقام هستی و من در کدام مقام، تو چه نامی داری و من چه نامی دارم. تو مانند دانه‌ای هستی و من مانند دام، اما نه تو هستی آنچه که به نظر می‌رسد و نه من.

برداشت: تو دارای قدرتی هستی که می‌توانی بر دنیا تأثیر بگذاری و جهان را طبق اراده‌ات شکل بدهی و از آنچه می‌خوانی یا می‌بینی، بهره‌برداری کنی.

برداشت: اگر قلم را از دست بگذاری و آن را بی‌قلم رها کنی، تو صفتی خواهی داشت که مانند نوری خواهد بود که از سخن "هرگز مرا نخواهی دید" تابش می‌کند.

برداشت: بدن هرچند که درگیر دنیای مادی است، نشانه‌ای از روح و جان است. از این رو، زیبایی چهره جان با این نشان‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: سخن و زبان، حتی اگر نشانه و نعمت خداوند باشد، چه تفاوتی با داستان سرایی و حرف‌های بی‌محتوا دارد؟

برداشت: گل و خار و باغ هرچند که نشانه‌هایی از آسمان‌ها به شمار می‌آیند، اما زیبایی این حشیش به آسمان‌ها نمی‌رسد.

برداشت: اگر آسمان و ستاره‌ها نشانه‌ای از معشوق را به تو نشان دهند، چه ارزشی دارد این دو پدیده زودگذر در برابر جلال و عظمت معنای تو؟

برداشت: آتشی را برپا کن که در آن نشانه‌ای بسوزد، تا زمانی که تو خود بی‌نشانه باقی بمانی، به آن نشانه دست یابی.

برداشت: فراق محبوب روح مرا آزرده کرده و عشق او به گونه‌ای است که دور از هرگونه درک و فهم قرار دارد و به انتهای نزدیکی نمی‌رسد.

برداشت: هوا بهاری او به باغ‌ها طراوت بخشیده و باغ‌ها را در بر گرفته است و باغ‌هایش دل‌انگیز و زیبا هستند.